Μια εθνική επέτειος καθίσταται πάντα πεδίο αναστοχασμού που αναδεικνύει το υποκείμενό της. Και η Ελλάδα ήταν πάντα υποκείμενο και όχι ενεργούμενο της ιστορίας της.
Ένα Έθνος που γεννούσε ιδέες και γονιμοποιούσε ιστορικές εξελίξεις σε κάθε εποχή. Το ίδιο κάνει και σήμερα την ώρα που οι φλόγες του πολέμου κατατρώγουν τη Μέση Ανατολή. Ένας πόλεμος στη γειτονιά της Μεσογείου, που μας επιβάλει να τοποθετήσουμε τα μηνύματα της 28ης Οκτωβρίου, το έθνος και τις ιστορικές μας μνήμες, μέσα στα συμφραζόμενά τους και να τα μετρήσουμε πιο ρεαλιστικά.
Να μετατρέψουμε την επέτειο σε επίγνωση. Να θυμηθούμε πως το έπος του 40 ήταν, όμως, έντονα ποιητικό και λογοτεχνικό. Δημιούργησε τα αφηγήματα της ελληνικής ιδιοσυστασίας. Το επιβεβαιώνει ο Γιώργος Θεοτοκάς στο ημερολόγιό του γράφοντας για το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου, «Αισθάνεται κανείς ένα πάθος μες στον αέρα, ένα φανατισμό, μια λεβεντιά. Ξύπνησε το ελληνικό φιλότιμο, είναι κάτι ωραίο. Και μια τέλεια εθνική ενότητα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνουμαι τέτοιαν ομόνοια να βασιλεύει στον τόπο».
Εμείς οι ευλογημένες γενιές που δεν γνώρισαν πόλεμο έχουμε ένα μεγάλο χρέος. Να πάμε την Ελλάδα μπροστά. Το οφείλουμε στα παιδιά μας.
